تشنه محبتم دست مهربوني نيست

غير غم توي دلم چيزي پيدا نميشه

بي تو اين دنيا برام ديگه دنيا نميشه

بي تو آسمون سياهه هميشه

بي تو چشم من به راهه هميشه

چشماي تو خورشيد دنياي تاريک منه

اگه از درد دلم هر چي بگم بازم کمه

کاشکي که ميشد از توي سينه دلمو دربيارم

جاي اين دل توي سينه يه سنگ خارا بزارم

جنگل سبز چشات همه دنياي منه

نمي خوام گريه کنم

گر چه وقت رفتن

من میرم ولی اینو بدون دنیا  به هرکس رحم نمی کنه

یک روز به من رحم می کنه یک روز به تو

شاید اون روز بتونی توبه کنی که

چه کاری با من کردی

دوستدار تو یوسف

تنهايي را دوست دارم چون هرشب به من سر مي زند

تنهايي را دوست دارم چون نا مهربان نيست

تنهايي را دوست دارم چون خدا هم تنهاست

خداحافظی هم هست

زیـن  عـاشـق  دلـخستــه جدایی  نکنیـد

یـا  لــحظــه ی  اول  آشنــا یــی   نکنیـد

یـا تـا بـه ابـد بـی وفـایی (برعهد)  نکنیـد

کـه بــدانــد غـم دلتـنـگـی و رسـوایـی مـا

غم به دل ،کیسه تهی،درد فـزون،میدانـم

هست خدایـی کـه شود ضامن تنهایی ما

مـرا سـر در گـریبـان کـرده امشب

غم و فریاد من از این و آن نیست

دلــم یــاد رفیـقــان کــرده امشب

یه روز بهم گفت : می خوام باهات دوست بشم آخه می دونی؟ من اینجا خیلی تنهام.

بهش لبخند زودم و گفتم : آره می دونم فکر خوبیه من هم خیلی تنهام.

یه روز دیگه بهم گفت: می خوام تا ابد باهات بمونم  آخه می دونی من اینجا خیلی تنهام.

بهش لبخند زودم و گفتم : آره می دونم فکر خوبیه من هم خیلی تنهام .

یه روز دیگه گفت: می خوام برم یه جای دور جایی که هیچ مزاحمی نباشه بعد که همه چی رو به راه شد تو هم بیا آخه می دونی من اونجا خیلی تنهام.

بهش لبخند زدم گفتم :آره می دونم فکر خوبیه منم خیلی تنهام.

یه روز تونا مه اش نوشت : من اینجا دوست پیدا کردم آخه می دونی من اینجا خیلی تنهام.

برای یه لبخند کشیدم و زیرش نوشتم :اره می دونم فکر خوبیه من هم خیلی تنهام.

حالا دیگه اون تنها نیست و من از این بابت خیلی خوشحالم و چیزی که بیشتر خوشحالم می کنه این که که نمی دونه من هنوز هم خیلی تنهام.

منو تنها نزار.....که بی تو میمیرم

افتادن از قله كوه هاي مرتفع در قعر دره هاي تاريك، هولناك است...

افتادن از بلند ترين ساختمانها، و با سر به كف خيابان سقوط كردن، دردناك است...

اما نه به اندازه افتادن از چشمان تو...

اِلهى‏ اِنْ كانَتِ الْخَطايا قَدْ اَسْقَطَتْنى‏ لَدَيْكَ، فَاصْفَحْ عَنّى‏ بِحُسْنِ تَوَكُّلى‏ عَلَيْكَ ...

خدايا اگر خطاهايم مرا از نظرت انداخته‏، پس بدان اعتماد خوبى كه به تو دارم از من درگذر ...

يوسف

در غروب غم انگیز روزی
از پنجره ای باز بر شما لبخند خواهم زد
وتو که همیشه قلبم مخاطبت بوده
در خزانی دیگر به من خواهی پیوست
زمانی که زوزه ی بادها
صدای مرا به تو خواهد رساند
 آری مرگ من اشارت نوید خواهد بود
چهره ی من به پهنای تمام زندگیم ٬ عبوس ماند و گریست
ولی مرگم چهره ای از نو خواهد آفرید
 زندگی ام کوششی بود بنا شده بر تفاوت ها
تفاوت هایی که جز از یک راه نمی گذشت:

(( عشق ))

و تو ای هم آواز من
زمانی که نسیمی وزیدن گیرد
و چهره ات را نوازش دهد
بدان که روح سرگردان من است
در تلاش هم صحبتی با تو
من در چهار فصلِ فصول با تو خواهم بود
اما زمان پیوند تو به من
فصل خزان خواهد بود
این را به خاطر بسپار

شبها که با خیال تو سر روی بالش می ذارم
برای دیدنت همه اش، ستاره ها رو می شمارم!
وقتی که خوابم می بره، چشمای تو سر می رسن!
دوباره رؤیایی می شه، حال و هوای خواب من!
اما تو گاهی نمیای، ما رو تو خواب جا می ذاری!
روی قرار هر شبت با دل ما، پا می ذاری!

قشنگ روزگار دل! همیشه تو خواب منی!
من مثل  ایستگاه قطار، تو سوت سَر رسیدنی!
بذار یه کم بنوشم از، چای خوشرنگ  چشات
منو از این شب کبود، ببر به سمت روشنی!

شبای تلخ دوریه، شبای بی خوابی من!
پس چرا هیچّی نمی گی؟ خسته شدم! حرفی بزن!
برای یک بار که شده، موقع  بیداری بیا!
نگو نمی شه ! عشق من ! اگه دوسم داری بیا !
تا کی به عشق دیدنت، تو شهر خواب سفر کنم!
بگو تا کی به جای تو، با خوابهای

گریه کردم ‚ گریه کردم اما دردم و نگفتم 

تکیه دادم به غرورم ‚ تا دیگه از پا نیفتم 
  

چه ترانه بی اثر بود ‚ مثل مشت زدن به دیوار 
   

اولین فصل شکستن ‚ آخرین خدانگهدار 
 

دست تکون دادن آخر توی اون کوچه ی خلوت 
 

بغض بی وقفه ی آواز ‚ واژه های بی مروت

بوته ی یاس دیگه اون عطری که دوست داشتی نداد...

                  كه دگر باره از اين گونه خطاها نكنم

بوسه ای داد و چو برداشت لب از روی لبم               

               توبه كردم كه دگر توبه ی بيجا نكنم